Gastblog soor Inke Schaap 

Door Guiselaine ken ik de facebookpagina van ‘introverts are awesome’. En ik vond ze altijd al awesome maar nu helemaal. Er staan dingen op als ‘quiet is the element of discerning what is essential’ en ‘today I will enjoy my own bubble’. Ik ben zo’n fan van de pagina omdat ze me het gevoel geeft dat het goed is om introvert te zijn, dat ik niet de enige ben. Ik ben een stiekeme introvert. Mijn manier om met mijn introvertie om te gaan is doen alsof je extravert bent. Je kunt enorm met me lachen en ik kan overal over praten. Mijn werk IS mensen en ik ben er dol op. Ik kan ook heel goed dingen zeggen als ‘dat vind ik lastig, dat vind ik eng, daar ben ik pissig over’ en ik zeg zelfs ook wel eens dat ik me alleen voel. Maar op het moment dat ik het zeg voel ik het niet. Niet dat ik lieg, ik voel het wel maar niet precies op dat moment. Op de eenzame momenten of in tijden van hysterische paniek lijd ik in volslagen afzondering en stilte zonder dat iemand het merkt. Mijn Julia Roberts- glimlach kan alles aan. Introverts hebben een slechte reputatie, of nee, ze worden omgeven door nare mythes. Dat ze niet kunnen praten maar het wel willen. Daarmee zijn ze invalide, ziek, zielig en gestoord. Ze moeten geholpen worden. En je helpt ze door ze dicht op hun huid te zitten, vragen te stellen en non verbaal gedrag te duiden. Denken ze. Dat is een misvatting. Want ze willen het ook niet altijd, praten. En ze kunnen het soms wel. Ik beschouw het niet als een afwijking maar als een keuze. Er is een wereld voor iedereen, voor een paar mensen en een voor mij alleen. Vroeger bouwde ik hutjes op zolder, zoiets. En dan communiceerde ik met een briefje aan een touwtje  met mijn vriendinnetje Manon die beneden zat. Zo speelden we samen. Ik vond het leuker dan mijn eigen verjaardagspartijtje. Je verstopt je, hoor ik wel eens. Dat klopt, maar niet om de wereld te ontwijken maar omdat mijn gevoel van mij is en ik het verstop wanneer en waar ik dat wil. Er is wel een risico aan introverts want mensen gaan voor je invullen wat je denkt. Ik had een keer een soort emotioneel misverstand met een ‘extreme introvert’ en ik dacht dat hij daarna nog dagen zat te denken aan mijn lompe gedrag, onze toekomst etc. Maar toen ik na drie dagen eindelijk toch durfde te vragen ‘waar denk je aan’ (let op, dat is een vraag die je nooit nooit noooit mag stellen, ook, nee eigenlijk ZEKER, niet aan mij) zei hij: ‘die scheur in het plafond gaat steeds verder’. Ik ben geen extreme introvert. Ik was het wel maar heb gemerkt dat iets minder beter is voor relaties. Ik dacht dat mensen wel konden raden of bedenken wat ik voel maar dat is niet zo. En dat de omgeving minder gek reageert op wat ik zeg dan ik dacht. Het had ook wel een beetje te maken met ‘er durven zijn’. En nu ben ik er met 534 woorden op het world wide web genoeg geweest, vind ik.

Singapore

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *