Op mijn 5 maanden reis als digitale nomade in Zuidoost Azië en voornamelijk Australië en Nieuw Zeeland raakte een plek me het meest dat was Christchurch. Het raakte mijn gevoel van verdriet en hoop.

Mijn eerste blik op Christchurch was na een adembenemende rit met TransAlpine vanaf Greymounth door de Nieuw Zeelandse alpen naar Christchurch. De ene moois na het andere moois komt voorbij. Je zintuigen worden verwend met al het moois en dan sta je ineens in Christchurch. Een stad met letterlijk lege plekken nu (2014) nog steeds na de aardbeving van 2011. Hoe groter kan het contrast en shock op je zintuigen zijn?

Als stadsgeograaf was ik meteen gefascineerd en ik vroeg me meteen af waarom is de stad na 3 jaar (was 2014 toen ik daar was) nog niet opgeruimd en herbouw niet in volle gang was? Waarom is de stad zo leeg? En met leeg bedoel ik letterlijk het was een stad van 380.000 mensen voor de aardbeving (vergelijkbaar in grootte met Utrecht), maar veel mensen zijn vertrokken waardoor de stad als leeg aanvoelt.

Verbazing

Ik viel van de ene verbazing na de ander. Ik ben gek op vroeg opstaan in een nieuwe stad en dan rond te dolen in het centrum op zoek naar een plek om te ontbijten, maar vooral om te zien en voelen hoe het forensen en rush hour in zijn werk gaat, Dit heb ik eerder in New York, Melbourne, Sydney, Adelaide en Wellington gedaan om een paar te noemen. Ik kijk altijd met verbazing en interesse naar het fenomeen haast in rush hour. De stromen mensen, allemaal een andere kant op met bijna botsingen. Klein detail die bijna botsingen soms door mij veroorzaakt , omdat ik gefascineerd kijk hoe het rush hour proces lijkt op lopende band werk in een fabriek.

Maar in Christchurch was het anders. Ik was een van de enige in de ochtend rond rush hour op straat samen met een verdwaalde forens en zwervers.  Niks geen drukke verkeer, geen openende winkels en werknemers op weg naar werk.

Wat ik wel aantrof dicht getimmerde winkels, halve gebouwen en gebouwen die gerenoveerd werden. Het leek wel een spookstad!

Ik raakte hierdoor nog meer gefascineerd door de stad en ging op onderzoek uit om meer te weten te komen over de weder opbouw van de stad.

Hoop

Bij de weder opbouw trof ik hoop, maar ook frustraties aan. Historische gebouwen waarover gesteggel was of ze afgebroken moesten worden of behouden. Er was zelfs een heuse actiecentrum in een nieuw gebouwde winkelcentrum waar geprotesteerd werd voor behoud van historische gebouwen en mensen geholpen werden in hun rechtszaak over herbouwen van hun woning of schade vergoeding.

Kan je je voorstellen na 3 jaar mochten mensen nog steeds niet in hun huis, instortingsgevaar. Maar er was ook geen schadevergoeding door vertraging en gesteggel met verzekeraars, waardoor ze ook niet verder konden. Ik wilde meer hierover weten dus ging ik in het museum speciaal over de aardbeving en de gevolgen kijken naar de film Quakebox (de website werkt niet optimaal). Eigenlijk niet echt een film, maar een verzameling korte verhalen van overleefden over hoe ze de aardbeving hebben ervaren en het moment erna. Tot nu toe bestaat de Quakebox uit meer dan 700 verhalen. Ik moest wat traantjes wegpikken en om me heen kijkend was ik niet de enige. Ik vond het mooi dat er met de museum plek werd gegeven aan de rouw van de inwoners van de stad, maar de museum was niet de enige plek.

Maar de museum was niet het enige wat er was. Overal in de stad waren monumenten om te herdenken en mensen ruimte te geven voor hun gevoel. Sommige in opdracht van de overheid gemaakt en andere spontaan gemaakt door de bewoners van de stad. Zoals een klein parkje in het centrum waar banken, planten en een moestuin waren neergezet. Hier komen bewoners bij heen om aan de moestuin te werken, met elkaar te praten en muziek te maken.

Ik raakte gefascineerd door Christchurch ervaring en vroeg me af of dit ook op dezelfde manier gebeurt na een ramp in andere rampgebieden/steden. In New York had ik dat niet zo ervaren in het 9/11 gebied.

In ieder geval de stad Christchurch greep me. Misschien ook omdat ik de worsteling van de stad begreep op zoek naar hoop en wederopbouw na een ramp/tegenspoed.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *